فرهنگ در امارات متحدهٔ عربی
فرهنگ امارات متحدهٔ عربی بخشی از فرهنگ عربستان شرقی است. جمعیت تاریخی آن یک جامعه قبیله ای کوچک بود که با ورود هجوم اتباع خارجی در اواسط قرن بیستم تغییر کرد. فرهنگ اماراتی ترکیبی از فرهنگهای عربی، اسلامی و فارسی است که از فرهنگهای شرق آفریقا و شبه قاره هند تأثیر میپذیرد.
اسلام تأثیر برجسته ای بر معماری محلی، موسیقی، لباس، غذا و سبک زندگی داشته است. در شهرهایی مانند دبی، تجربیات فرهنگی از طریق ترکیبی از میراث سنتی و تأثیرات مدرن، که در جشنوارهها، هنرها و فعالیتهای اجتماعی منعکس شده است، تکامل یافته است.
زمینه تاریخی و میراث
مصنوعات کشف شده در امارات متحده عربی نشان دهنده سابقه سکونت انسان، انتقال و تجارت است که بیش از ۱۲۵,۰۰۰ سال است. این منطقه قبلا خانه مردم ماگان شناخته شده به سومریها، که با هر دو شهرهای ساحلی و معدنچیان برنز و ذوب آهن از داخل تجارت بود.
تاریخ غنی تجارت با فرهنگ هاراپان دره ایندوس نیز با یافته های جواهرات و سایر موارد نشان داده شده است و همچنین شواهد اولیه گسترده ای از تجارت با باکتری ها و همچنین شام وجود دارد.
امارت شارجه در سال ۱۹۹۸ توسط یونسکو و "پایتخت فرهنگ اسلامی برای سال ۲۰۱۴" توسط OIC نامگذاری شد.
زبان و معماری
زبان رسمی امارات عربی است، اما انگلیسی به طور گسترده ای به دلیل ماهیت متنوع و جهانی شدن اقتصادی این کشور صحبت میشود. فارسی، هندی، اردو، بنگالی و ماندارین نیز به طور گسترده ای توسط مهاجران از ایران، هند، پاکستان، بنگلادش و چین صحبت میشود.
اتباع بومی اماراتی به زبان عربی خلیج فارس صحبت میکنند که مشابه آن است که در سایر کشورهای شورای همکاری خلیج فارس و عراق صحبت میشود. نام اول با “bin” یا “bint” دنبال میشود که به ترتیب به معنی “پسر” یا “دختر” است و نام پدر با نام خانوادگی دنبال میشود. پس از ازدواج، زنان نام خانوادگی خود را حفظ میکنند و فرزندان نام پدر را میبرند.
معماری امارات متحدهٔ عربی تحت تاثیر معماری اسلامی و معماری عربی است. به عنوان مثال، "بارجیل" به یک علامت شناسایی معماری سنتی اماراتی تبدیل شده است و به نفوذ فارسی نسبت داده میشود. معماری اماراتی نشان دهنده سبک زندگی و آداب و رسوم سنتی مردم است.
- حیاط یک تنظیم کننده حرارتی در آب و هوای گرم و مرطوب بود، اما همچنین دارای قابلیت حفظ حریم خصوصی بود.
مصالح ساختمانی ساده هستند اما به خوبی با زندگی و آب و هوای محلی سازگار هستند. برای قبایل مهاجر، چادرهای قابل حمل به طور سنتی در طول فصل زمستان سرپناه فراهم میکردند. در داخل کشور، خانههای دائمیتر از سنگ با سقف ساخته شده از برگ های درخت نخل ساخته شده است. مرجان فسیل شده، برش در بلوک، پیوند با ساروج و یا مخلوط آهک صدف دریایی، و گچ و خمیر آب گچ، به طور گسترده ای در مناطق ساحلی استفاده میشود.
این مقاله با کمک هوش مصنوعی و بر پایهٔ گزارشهای چند رسانهٔ خبری نوشته شده و طبق اصول تحریریهٔ ما توسط سردبیران بررسی میشود. استانداردهای تحریریه · ارسال خبر و تماس
نظرات 0